Gelegenheidsbank

Vier mannen op een rij. Toevallige passanten of goede vrienden? Ze communiceren met gebaren van optrekkende wenkbrauwen, knipperende oogleden en al mompelende onverstaanbare woorden. Alles zonder haast. Synchroon gaan de hoofden van links naar rechts. Of van rechts naar links. Afhankelijk van welke kant een jonge dame met bruine benen voorbij dribbelt. Zichtbaar is er extra vreugde als de hak van hun prooi vast komt te zitten in de voegen van de stoeptegels en hun oogappeltje moet bukken. De kranten met kruiswoordpuzzels worden opgevouwen en de bril zakt geleidelijk naar het puntje. 

Gezamenlijk zijn de heren minstens 275 jaar. Hun wandelstokken geven het bankje vier extra poten. Maar er zijn meer voorwaarden om lid te worden van het gelegenheidsbankje. Een zonnebril, van licht of donker glas. Een hoed of cap tegen de zon. Linnen blouse of broek. Sandalen of bootschoenen. Typische opaatjes die je langs de hele Mediterrane zee tegen kunt komen. Af en toe schuifelt er een weg, maar de plek blijft nooit lang leeg. In plaats van met een ‘high five’, groet de nieuwe bondgenoot het gelegenheidspubliek met een lichte hoofdknik.

Bij het vallen van de nacht wisselt de wacht. Het bankje wordt overgenomen door drie jonge mannen met piekfijn verzorgd haar, jeans en een T-shirt waar de spierballen met tatoeages onder uit rollen. Het gedrag? Precies hetzelfde.

Metro VIII: Jouw beroep hoef ik niet te raden!

Soms zit je te fantaseren over die man met wilde witte manen en donkere wenkbrauwen die tegenover je. Zou hij een acteur, schrijver of componist zijn? Of die vrouw met die hoge hakken en dat vlotte kapsel. Vast uit de bankensector! Andere keren hoef je niets te raden, een persoon stapt binnen en je weet direct het beroep.

De witte blouse, de zwart gestreken broek, de keurige stropdas, de dasspeld met vleugeltjes, maar vooral de met goudstiksel geborduurde strepen op de schouders. Alleen de Ray Ban zonnebril ontbreekt. Deze piloot zal straks vlucht XY007 naar een exotische plek hier ver vandaan vliegen. Ik bekijk hem van opzij en lees stiekem zijn what’s app conversatie mee:
Piloot: ‘Thank you for tonight, baby. Unbelieveable!’
Zijn Spaanse schoonheid: ‘ I think great too. When see you again?’
Piloot: ‘We will see. Comes flight, comes time to spend with you.’
Zou het dan waar zijn? Een piloot heeft in elk stadje zijn eigen schatje?

Tegenover ons zit overduidelijk een student. Die pik je er ook zo uit, vooral omdat ze hier allemaal met een blauwe map van de Universitat de Barcelona (UB) onder de arm lopen. De laatste voor vandaag is de schilder. De vraag is of het een beroepschilder is of een kunstenaar. Maar de spetters op zijn schoenen en zijn haar laten er geen twijfel over bestaan dat hij vandaag met meerdere kleuren in de weer is geweest.

Zwartrijder

De chauffeur van bus 2730 op lijn 46 van Placa Espanya naar vliegveld El Prat neemt zijn werk serieus. Gebruik maken van de dienst, die hij persoonlijk verleent, is niet gratis. Zonder kaartje geen rit. In principe heel normaal. Maar deze veertiger, waarbij het figuur verraadt dat hij niet veel aan beweging doet, heeft geen vertrouwen in de medemens. Daar de passagiers hun kaartje niet bij hem afstempelen, maar bij het apparaat vooraan in de bus, kan de chauffeur makkelijk gepasseerd worden. Hij wacht hierom met optrekken totdat hij het piepje van het automaat hoort, dat aangeeft dat het ticket gestempeld en reisgeldig is. Met zijn ogen volgt hij elke beweging van zijn passagiers. Je ziet hem tellen hoeveel mensen instappen en hoeveel piepjes er volgen. Als dit overeenstemt, trapt hij flink op het rechter pedaal en komt de bus met een schok in beweging. Bij halte Avenida Gran Via stapt een jonge man in. Hij loopt nonchalant langs de buschauffeur, zonder deze te groeten. Langzaam opent hij de borstzak van zijn jas. De bus staat ronkend stil. Hij haalt een aantal kaartjes tevoorschijn en kiest er een uit. Ik zie dat deze niet groen is en herken het type kaart niet. Hij brengt het tot boven het apparaat en de deuren sluiten. Het kaartje verdwijnt niet in het apparaat, maar onbenut in zijn linker broekzak. De deuren gaan weer open. De donkere ogen van de chauffeur priemen in zijn rug. Hij kijkt over zijn schouders en geeft een verontschuldigende lach. Met een verstrooid gebaar trekt hij zijn portemonnee, zo van ‘och ja, daar had ik hem ingestopt’. De deuren sluiten weer en de chauffeur begint geleidelijk op te trekken. Op dit teken loopt de man verder de bus in en valt hij bijna op mijn schoot. De buschauffeur trapte hard op de rem. Vervolgens begint hij boos in het Catalaans te schreeuwen. De deuren zwaaien weer open en gelaten verlaat de man de bus. Woest trekt de bus op en je ziet de bewaker van het rijdend fort denken: ‘waar haalt hij de brutaliteit vandaan, die jeugd van tegenwoordig.’


* Tip: naar en van het vliegveld gaat de commerciële, slechts door toeristen gebruikte, Aerobus voor €5,90. Het lokale alternatief is de rode stadsbus lijn 46 voor €0,96 (mits je gebruik maakt van een tienrittenkaart, dat geldig is voor al het openbaarvervoer)

Metro VII: Hangende schouders

De lente is van slag en betraand de straten. Er zit niets anders op dan overdag af te dalen naar de metro. Voor me op de roltrap staat een rijzige man in pak. In zijn hand een blikje Red Bull. Beneden aangekomen komt hij traag in beweging. Hij slentert moedeloos zonder doel. Noch energie, noch vleugels stuwen deze man voort. Het pak is niet nieuw, maar goed verzorgd. Zo ook zijn schoenen, die vanochtend vers in de smeer zijn gezet. Thuis wacht waarschijnlijk een vrouw op hem, zo doet zijn trouwring vermoeden. Hij ploft naast me neer op de bank op het perron en zucht. Hij verfrommelt een A4 met aantekeningen en gooit dit wel gemikt in de prullenbak. Vervolgens brengt hij beide handen naar zijn zware hoofd en tuurt de donkere tunnel in. Blik op oneindig. Het blikje Red Bull gaat er zelfs slap bij staan. De metro remt en opent haar deuren voor onze neus. Ik stap in. De man kijkt even op en twijfelt of hij mee zal reizen, maar hij besluit de reis nog even uit te stellen. Hij wil nog niet onverrichte zaken terug naar huis keren. Waarschijnlijk is het sollicitatiegesprek, waar het echtpaar de hoop op had gevestigd, slecht verlopen.