Stad der Wonderen

Barcelona heeft geprofiteerd en profiteert nog steeds van internationale evenementen. Zo is er jaarlijks in februari de World Mobile Congres, waardoor alle hotels een hele week volgeboekt zijn. Daarnaast is Barcelona het schoolvoorbeeld van hoe de Olympische Spelen de economie van een stad wel een boost kunnen geven. Aan de spelen van 1992 heeft de stad de sportfaciliteiten in Montjuïc, zoals het openluchtzwembad met panorama uitzicht op de stad, en de stranden te danken. Maar al begin vorige eeuw heeft Barcelona twee metamorfoses ondergaan, vanwege de wereldtentoonstellingen.

Over deze periode, van de wereldtentoonstelling in 1888 tot die in 1929, verhaalt het boek de Stad der Wonderen van de Barcelonees schrijver Eduardo Mendoza. Laten we terugreizen in de tijd en de geschiedenis herleven in de avonturen van hoofdpersoon Onofre Bouvila.

Het verhaal begint in een Barcelona, in het jaar 1887, toen er nog geen elektriciteit was, geen telefoon en geen trams. Onofre Bouvila trekt als dertienjarige van het platte land naar de stad en heeft één missie. Rijk worden. Hiervoor zet hij de wereld naar zijn hand en is hij bereid grote risico’s te nemen, duistere transacties te doen en het 'opruimen' van opponenten of andere lastposten die zijn pad kruisen.

Metro VI: Maximalisatie

Al enige tijd lijkt de trend van minimalisatie te zijn gestopt. In elk geval wat betreft consumptiegoederen. In de metro zouden hierdoor een aantal faciliteiten door de passagiers aangeboden kunnen worden. Tablets en grote telefoonschermen geven licht voor meer dan één persoon. Uit de gigantische koptelefoons bonkt en dreunt muziek dat het kdeng, kdeng van het metrotoestel te niet doet. Wellicht dat de metro de kracht van deze attributen in kan zetten om meer sfeer te creëren en zo het imago van openbaar vervoer te pimpen.

Want wie wil er nu niet een ritje in een metro met themawagons. Het eerste metrostel is voor de werkenden en ouderen. Uit de koptelefoons komt enkel Mozart, Vivaldi of Bizet dat de productiviteit stimuleert. De tablets geven een zacht geel licht omdat er enkel e-books en krantkaternen gelezen worden. Goed voor de creativiteit. In wagon twee hangt de jeugd rond. Er klinkt R&B en er is een blauwe gloed door alle foursquare en facebook pagina’s, doordat men continu zijn locatie doorgeeft en liked. Onder andere dat hij of zij nu in wagon twee kan swingen op (want er is real time verbinding) Rihanna of Jay-Z waarnaar door Jose, Maria of Xavier wordt geluisterd. Wagon drie is voor de gepiercete punks, gothics, en herriemuziekliefhebbers. Toevallig hangen hier vaak ook de gamers rond, die de wagon doen oplichten met flitsen rood van hun vechtspelletjes.

Naast licht en muziek kan er ook bespaard worden op schoonmaak. De grote damestassen maken de zitplaatsen schoon als ze nonchalant op de vrije stoel naast de reiziger worden geplaatst om vervolgens met een zucht naar de eigenaar teruggeschoven te worden omdat er uiteindelijk toch altijd wel iemand naast komt zitten. Deze beweging bevordert het schoonmaak effect. En doet de tas het werk niet, dan doet de kont dat wel. Zodra er een gelegenheid is om afgezonderd te zitten, schuift de Catalaan weg van zijn medepassagier om, al is het maar voor even, vrij te zitten.

Wat waarschijnlijk niet geoutsourcet kan worden en wat waarschijnlijk meer investeringen zal vragen naarmate de themawagons aan populariteit winnen is: de geur. Tegen de metrohallen zonder ventilatie en lichaamsgeur № 1 kan Chanel № 5 het moeilijk opnemen.

Cerda

Vanaf de Tibidabo top
Zie ik je rechte lijnen
Tot aan de witte schuimkop
Waar golven in de lucht verdwijnen

De grootsheid van jouw stratenplan
Bereid op paard en wagen
Doen nauwe straatjes uit de
Gotico, zo snel in het niets vervagen

Hier dragen palmbomen hun kroon
Is ijzerwerk gewoon gracieus
Het pleisterwerk zo wonderschoon
Dat fotoalbums wereldwijd
Jouw lofzang majestueus
Uitstralen tot aan de eeuwigheid

* Ildefons Cerda is de stadsarchitect van de negentiende eeuwse wijk Eixample

FC Barcelona

Meer dan een club, staat met koeien letters op de spelersbus voor hotel W. Honderden fans hebben zich rondom de ingang verzameld. Niet om te genieten van het uitzicht over de blauwe zee, het drukke strand en de reflectie van de vis van Port Olympic. Nee, ze willen een glimp opvangen van hun sterren. Hen een hart onder de riem steken. Gespannen wachten ze 10, 20, 30 minuten onder constant toezicht van de Mosses (ME) en Guardia Civil. Vaders en zonen gelijk in rood –blauw met in geel de naam Messi of Villa op de rug. Zij aan zij. ‘O, goden van het groene veld laat ons vanavond in triomf naar huis keren,’ zie je ze denken.

Ondertussen druppelen er wat gasten uit het hotel. Een oligarch verdwijnt druk telefonerend in een zwart geblindeerde taxi. Een Engels echtpaar moet naar het vliegtuig om hun Easy Jet vlucht te halen (kennelijk toch niet zo’n chique hotel). Een model neemt zijn danseres uit flaneren over de boulevard. En dan een heleboel Duitsers. Leden van de Bayern Club, die op de veranda een privé feestje hadden en wel van het uitzicht genoten. Zij zijn geheel ontspannen. Lachen hartelijk naar de Spanjaarden en wensen ze ‘Viel gluck’ toe achter hun vuistje grinnikend. Maar nog geen spoor van onze sterren.

Langzaam komt de bus in beweging en verjaagt de horde fans. De bus rijdt tot aan 20 meter voor de ingang. Als een kudde verplaatst de massa zich en ‘Run Forrest Run’ worden de nieuwe ere-plekken ingenomen. Naast mobieltjes en camera’s gaan ook de kleine kindertjes de lucht in. De spanning is te snijden, een klein jongetje doet het bijna in zijn broek. En dan zwelt het ‘gezang’ aan. Één voor één kruipen de spelers de bus in, waar ze tegenover elkaar gaan zitten en hun koptelefoons opdoen. Serene rust, ultieme voorbereiding. De bus verlaat in zijn achteruit het plein en manoeuvreert tussen twee pilaren richting de weg. Op een van de paaltjes zit ik het tafereel te aanschouwen.

En opeens sta ik oog en oog met Andres Iniesta. Vanachter het beveiligde glas van de bus, steekt hij zijn duim naar me op. Ja, jouw schietkunst staat in de herinnering van de Nederlanders gegrift. Ik hoop dat je het dit keer voor het juiste team voor mekaar speelt.