Nog 32 wachtenden

De post, correos in het Spaans, is een bijzondere instantie met zijn eigen dynamiek en tempo. Het doet in geen geval het werkwoord correr, dat in de stam van het woord zit en rennen betekent, eer aan. Het is eerder giswerk naar de snelheid van resultaat dat je op een goede afloop doet hopen.

Mijn zusje wacht al een maand op haar verjaardagskaart en ik kan nu enkel hopen dat het niet verloren is geraakt en dan maar op tijd is voor het volgende jaar. Om de onzekerheid van aankomst te beperken, stuur ik documenten per aangetekende post. Maar goed, dan moet ik naar het postkantoor.

Het maakt niet uit hoe laat, het maakt niet uit welke dag. Een tochtje naar het postkantoor kost tijd. Ik kom binnen en kan bij het nummertjesautomaat kiezen uit twee opties: ophalen of versturen.

Hier geen aardige buren, die een pakketje tijdelijk voor je bewaren. De postbode, die rond de klok van elf zijn ronde doet, kan dus de helft van de pakketjes, die aan werkenden zijn geadresseerd, weer mee terugnemen naar het depot. En die werkenden kunnen zich dan massaal na werktijd richting het depot snellen om het op te halen. Na een aantal keer het knopje ‘ophalen’ ingedrukt te hebben, was het duidelijk dat dit zo veel mogelijk beperkt moet worden. Van fouten leer je en de laatste tijd lieten we pakketjes op het werk bezorgen.

Dit keer druk ik het knopje versturen in. Er wordt een klein blaadje uitgespuugd met nummer A0145. Als services staat eronder: de rij bestaat uit 32 personen. De zaal is propvol en ik besluit mijn beurt buiten af te wachten. Er staat een bankje met uitzicht op de ingang, zodat ik een beetje in kan schatten hoe snel, of langzaam, het gaat.

Af en toe komt er iemand naar buiten met zijn neus in een brief of een pakketje uitpakkend. De afvalbakken staan strategisch opgesteld. Keurig wordt het karton in de grijze bak gegooid en het plastic in de blauwe. Recyclen is hier met de paplepel ingegoten. Maar al deze mensen mag ik niet in mindering van de wachtrij brengen, want zij hadden het 'B' ophaalnummer.

Ondertussen wordt het steeds drukker naast me op het bankje. Het blijkt dat ik op het bankje van de lokale hangouderen van Sant Antoni zit. Eerst zaten er twee te keuvelen, toen kwam er nog een met een stok, vervolgens een met een knot. In de verte zie ik er een met een keffertje naderen. E is duidelijk geen plek meer voor mij. Ach ja, het werd toch de hoogste tijd om eens polshoogte te nemen. Het bord staat op A 0139. We zijn er bijna.

Castellers

(voor de juiste muziek bij deze blog, klik hier)

Een menselijke toren bouwen. Dat is waar de Catalanen weg van zijn. Elke buurt heeft zijn eigen Castellers vereniging. Bij de minste geringste gelegenheid zwelt de fluit aan, slaat de trom het ritme en wordt de zwaartekracht getart. De Castellers zijn het hart van een wijk, een verbindende factor. Van generatie op generatie wordt de kennis in het Catalaans overgedragen. Het is een ware sport en zoals het buurten betaamt, een methode om elkaar de loef af te steken: wie bouwt de hoogste?

  

In 2010 is het door Unesco uitgeroepen tot cultureel erfgoed. Wat maakt deze traditie zo bijzonder?  De eerste keer toen ik het vanuit de verte zag drong de kracht van dit spektakel niet echt tot me door en overtuigde de typische muziek mij niet om langer te kijken. Een te snelle conclusie.

Ondertussen heb ik meerdere malen van dichtbij het bouwen van de toren mogen aanschouwen, en ik moet bekennen, dat ik als buitenstaander sta te trillen van de spanning. Wat een samenwerking. Wat een vermogen om zich in de ander te verplaatsen. En wat een eensgezindheid om een gezamenlijk doel te bereiken. 

Zodra de eerste twee lagen opgebouwd zijn, voel je de adrenaline stijgen. Dit groeit exponentieel als er een klein klimaapje, een jongen of meisje van 5 jaar oud, enkel beschermt door een helm, meters naar boven klautert. Je houdt je hart vast. Je leeft mee. En je hoopt dat ze de top vlekkeloos bereiken. Eenmaal op de top, gaat er snel een handje in de lucht. Als een piek op het hoogste punt. In nog geen minuut is de toren daarna ontrafeld. Behendig, als brandweermannen, laten de bovenste gelederen zich naar beneden glijden. Een zucht van opluchting. Bij de Castellers omdat de druk van de schouders is. Bij de toeschouwers omdat het gelukt is.  

Maar helaas gaat het niet helemaal zonder slag of stoot. Altijd was er ook een ambulance aanwezig en altijd heb ik Castellers gebruik zien maken van hun hulp voor hand en spandiensten. Maar gelukkig nooit met zwaailichten weg zien snellen.  Is zo’n toren wel stabiel? Het is zeker geen toren van Pisa of Jenga. De toren wordt stevig gestut door een aantal dozijn Castellers aan de voet. Al die handen die elkaar in een speciale greep vastpakken om sterkte en een vangnet te creëren, een prachtig gebaar van verbondenheid. Het gehele proces is één en al beleid. Bij de minste trilling wordt de poging onderbroken, een hart onder de riem gestoken en het vuur aangewakkerd om het nog een keer te proberen. Het is topsport, waarbij heel duidelijk geldt: één voor allen, allen voor één.

Het Catalaans perspectief

‘Spanje is nu dood.’ Zo begint professor Marc Guerrero zijn lezing over Spanje versus Catalonië. Op een regenachtige donderdagavond heeft een groep internationalen van Barcelona zich verzameld in een café aan de Via Augusta. Met een glaasje rode wijn zitten ze op gammele stoeltjes van stro te luisteren naar de expert over de onafhankelijkheid van Catalonië. Deze man, met zijn donkere zwarte haarbos, is een jonge strijder en heeft zijn zinnen gezet op het overtuigen van deze onwetende aanwezigen.

Het was naïef gedacht dat ik naar een lezing zou gaan, waar pro en contra, hoor en wederhoor en de argumenten van beide kanten netjes aan bod zouden komen. De eenzijdige argumenten vliegen als scherpgeschut langs mijn oren en met elke nieuwe zin wordt de propaganda heftiger.

De kracht van de boodschap zit in de herhaling. Na dik twee uur zijn mijn hersenen behoorlijk (door)week(t). Met een ongemakkelijk gevoel sta ik op. Deze furie over de huidige situatie is best beangstigend.  Ik kan mijn opinie niet baseren op een eenzijdig verhaal. Het Spaans perspectief moet ook gehoord worden voor ik een standpunt kan innemen. Beide houdt u nog van me te goed. Voor nu het Catalaans perspectief om bij bezoek aan Barcelona beter te begrijpen waaraan de inwoners met Catalaanse onafhankelijkheidsvlaggen over hun balkon denken.

En dit begint met Europa, want dit orgaan ‘door Merkel’ geleid, is niet democratisch. Vraagt men  ‘wie is de president van de Verenigde Staten?’ antwoord men over de hele wereld  ‘Barack Obama!’. Vraagt men ‘wie is de president van Europa?’, ontstaat er huiveringwekkende stilte, niemand noemt Herman van Rompuy. Dit is een misleidende argumentatie, want Europa kent geen echte president en deze term verwijst naar voorzitters van verschillende Europese organen. Desalniettemin bezigt Guerrero dit als motief om aan te tonen dat er geen directe democratie bestaat. Dat wil zeggen, het volk staat te ver van de zegsmannen af. Het tweede argument pakt hier op door: ‘ hoe kun je eigenlijk mensen als gelijken behandelen als deze niet gelijk zijn’. Een bijzondere benadering van Orwell’s bekende citaat, maar wellicht voorbode voor dezelfde gevolgen. Een onderbouwing voor de uitspraak is dat men in Spanje na de val van het Franco regime in 1975 hals over kop werd opgedeeld in 17 autonome regio’s, zonder rekening te houden met culturele en historische verschillen. Het verhaal wil dat sommige regio’s snel een vlag moesten laten ontwerpen, terwijl anderen, zoals Catalonië, al eeuwen een eigen identiteit en bijbehorende attributen hadden. Dit geeft een verklaring waarom het separatisme niet in alle regio’s speelt. Catalonië is in de loop van haar bestaan ‘hardhandig gecentraliseerd’.  Daarnaast kent Spanje geen traditie van dialoog en democratie. Het gebrek hieraan, ‘gereflecteerd in de huidige bestuursvormen die nodig hervormd moeten worden’, is niet alleen in Spanje zichtbaar. Dit strekt zich ook uit tot de voormalige koloniën, die de basis principes van de democratie ook niet meegekregen hebben. Neem bijvoorbeeld Guinea. Tot slot, wat is Spanje in Europa? Niets. Guerrero haalt The Economist aan met de titel: ’Anyone want to run this country?’ Hier staat een foto van Rajoy met de ondertitel: the man with nothing to say. De ondertoon, wat heb je aan Spanje? We kunnen beter inzetten op Catalonië! Het blijkt echter dat dit artikel uit augustus 2011 dateert. Luisterend in de zaal besef je dit niet en ben je behoorlijk onder de indruk van dergelijke bewijsvoering, maar door alleen de ondertitel aan te halen en naar de huidige tijd te exporteren is feitelijk het uit zijn verband trekken van gegevens.

De crisis. Hier kun je niet omheen. Er is op dit moment een werkloosheidspercentage van bijna 27%, waarbij dit voor de jongeren oploopt tot 55%. Dit heeft een effect op een hele generatie. De staatschuld is tweemaal het BNP. Dit leidt uiteraard tot spanningen. Stakingen (huelgas) elke dag. Maar de situatie reflecteert zich ook in het electoraat, waarbij de trend/ verwachting is dat er steeds meer fragmentatie zal ontstaan en groei aan populisme en radicalisatie. En dan wat ‘feiten’ van deze activist over het benadeelde Catalonië (niet door mij gecheckt, slechts letterlijk genoteerd):

- Catalonië leidt het meest van Europa van de nationale belasting. Zo heeft een regio als Bavaria een wet waarin geborgd wordt dat maximaal 5% van het lokale BNP wordt afgedragen aan Berlijn, Catalonië moet 11% van haar BNP afdragen aan Madrid.
- Niet competitieve internationale afspraken: alle transnationale vluchten moeten verplicht een overstap maken in Madrid, wat - uiteraard- niet eerlijk is voor Barcelona.

- En dan hoeft men nog niet eens in te gaan op de recente problemen die Spanje kent met de monarchie en corruptie.
- Meer mensen spreken Catalaans, dan Luxemburgs. Waarom zouden wij dan met onze eigen taal niet getolereerd worden?
- Waarom mag Andorra een eigen zetel in de UN hebben?
- Wist je dat de meest concurrerende en flexibele landen kleine landen zijn zoals Singapore, Nederland en Denemarken. Catalonië zou met 7,5 miljoen inwoners goed aan kunnen sluiten in dit rijtje als de economische motor van Zuid-Europa.
- Wist je dat Catalonië zich aan alle Europese regels houdt en dat het Catalaans BNP net zo groot is als dat van Portugal, dus dat het mogelijk moet zijn om onafhankelijk lid te zijn van de EU?

- De Verenigde Staten heeft met 315 miljoen inwoners 50 staten, waarom kan de Europese Unie met 503 miljoen inwoners dan niet 28 staten hebben?
- Er een momentum is voor een onafhankelijkheidsreferendum gezamenlijk met Schotland.
- Catalonië de beste voetbalclub van de wereld heeft [dit verzin ik niet!]

Zijn conclusie: Onafhankelijkheid is de beste oplossing. De vraag is echter: ‘How can we best divorse?’ 

Niet mijn pakkie an

Deze blog gaat niet over carnaval, ook al lopen op straat kinderen rond in pakjes van spiderman, olifanten en prinsessen. Deze blog gaat over losse eindjes, verantwoordelijkheidsgevoel en klantgerichtheid. Een blog om te relativeren en te tonen dat het hier niet een en al zonneschijn is (hoewel het wel de zachtste winter is, die ik ooit heb meegemaakt en ik elke dag mijn gezicht in een warm zonnetje laaf).

We hebben ons hart gevolgd en wonen inmiddels al een maand in Spanje. Bijna helemaal gesetteld. Helaas verliep niet alles zo soepel als de verhuizing. Een harde leerschool zijn we doorlopen in cultuurverschil en ondertussen zijn we behoorlijk gedrild door bureaucratische kastje naar de muur procedures.

Laat ik er slechts drie uitlichten. Te beginnen met het licht. Een primaire behoefte in onze maatschappij. Elektriciteit. Endesa heeft hier een monopolie op en heeft zichzelf tot koning gekroond. De klant heeft het nakijken en kan minuten, uren of dagen wachten. Bijna niemand komt er zonder ‘kleerscheuren’ vanaf. In de meeste gevallen zijn er problemen met verkeerde meterstanden en te hoog afgeschreven bedragen. Moeilijke procedures waarbij het slachtoffer altijd zijn gelijk moet bewijzen. Wij hebben een veel makkelijkere casus. Als nieuwe inwoners van onze piso*, moet de rekening op onze naam worden geplaatst. Je zou zeggen ‘als je wilt betalen, wordt je met open armen onthaald.’ Dat is in dit land een fabeltje. En even snel op het internet gegevens wijzigen zit er niet bij. Je sluit achteraan in de rij.

Een tweede set aan essentiële benodigdheden in dit tijdperk van ICT zijn communicatiekanalen. Op het eerste gezicht een fantastische efficiënte service: bij één maatschappij internet, televisie, vaste telefonie en mobiele telefonie. Dat klinkt zo prettig in de oren. Maar helaas, je komt bedrogen uit, want achter het oranje logo gaan tientallen kleine koninkrijken schuil. Na tekenen van contract komen de mannetjes één voor één langs: een gaatje boren, een kabel trekken, een router brengen, een aansluiting regelen, op een knopje drukken. Dat het jou beter uit zou komen als ze het probleem in één keer en door één persoon zouden kunnen oplossen, daar hebben ze geen boodschap aan. Ieder heeft zijn eigen specialisatie en wil zich niet branden aan het imperium van de ander. Dat alleen de mobiele telefoon het vlekkeloos doet, is niet hun pakkie an. En zo is deze piso immer nog zonder televisie en vechten de telefoon en het internet elkaar de tent uit voor de aansluiting.

En als klap op de vuurpijl... een zorgverzekering. Iedere burger in Spanje kan aanspraak maken op de collectieve zorgzekerheid, behalve –daar komt die weer- de NIElozen. Om toch rustig over te kunnen steken, uit eten te kunnen en niet als een Galliër te vrezen dat de hemel op je kop valt, is het wel zo prettig om verzekerd te zijn. Hierop voorbereid heb ik halverwege december een aanvraag ingediend bij een Spaanse gerenommeerde private zorgverzekeraar. Snelle correspondentie. Zeer aangenaam. Wat heen en weer getik en binnen twee dagen krijg ik een bericht dat alles in orde is. Nog een mailtje ter controle.
‘Wanneer kan ik verwachten dat mijn polis online gaat?’
‘Dat is binnen 10 werkdagen geregeld.’
Na ruim twee weken nog geen bericht.
‘Is alles in orde met mijn polis?’
‘Uw polis? Hmm, we missen nog gegevens a, b, en c en daarom bent u nog niet geregistreerd.’
‘ Maar deze heb ik u in december al gestuurd!’
‘ Zou u ze nogmaals kunnen toesturen? En daarbij, er staat hier een Nederlands rekeningnummer, daar kunnen we niets mee. Heeft u ook een creditcard?
De gevraagde gegevens opnieuw verstuurd, opnieuw een bevestiging dat alles in orde is, wacht ik geduldig. Een week later.
‘Kunt u mij op de hoogte stellen van de status van mijn polis?’
‘U heeft aangegeven dat u wilt betalen met een creditcard. Tsja, dan moet het doorgestuurd worden naar het kantoor in Madrid en komt het onder op de stapel.’
‘Zucht.’
Ondertussen raakt de papierbak steeds voller met de scheurkalanderblaadjes. Ik klim nogmaals in de telefoon.
‘Kunt u mij op de hoogte stellen van de status van mijn polis?’
‘We lopen ontzettend achter. De wetgeving voor het krijgen van een NIE is recentelijk veranderd en nu wilt iedereen een private verzekering afsluiten. We gaan ten onder aan ons eigen succes. Uw papieren liggen in Madrid en we weten niet wanneer zij het in behandeling nemen. Ik kan er niets aan doen.’
‘Zou ik dan Madrid aan de lijn kunnen krijgen. Het is onacceptabel dat ik al 7 weken op een verzekering wacht.’
‘Dat kan niet, ik ben de accountmanager.’
‘Maar u kunt niets voor me doen!’
‘Dat klopt.’
Aan het eind van het gesprek
‘Wellicht moet u overwegen om uw polis ergens anders af te sluiten?’
Dat noem ik nog eens je best doen om klanten te behouden…



*appartement